<$BlogRSDUrl$>

!-- Logo box specs - size, background colour etc -->

 


ايران از ديد يک ژاپنی ۲ 


۲-سيستم‌ها و قوانين ويژه در ايران

قوانينی که در ايران وجود دارند،‌ خوب، بد، جالب،‌ مسخره و گاها گيج کننده هستند.

- در ايران سيستم توزيع مواد غذايی ويژه‌ای وجود دارد که مردم مواد ضروری خود مانند گوشت، روغن و شکر توسط کوپن‌هايی که از طرف دولت به آنها داده می‌شود را ارزانتر تهيه می‌کنند. به دليل اينکه در ايران فاصله بين فقير و غنی زياد است،‌ اين سيستم به نظر می‌رسد که برای کمک به مردم فقير توسط دولت باشد ولی جالب اينجاست که به تمام مردم اين کوپن‌ها داده می‌شود.
- سيستم عجيبی برای داخل شدن به موزه و ماندن در هتل برای خارجی ها وجود دارد.در صورتی که يک خارجی بخواهد وارد هتل و يا موزه شود بايد نرخ ويژه ای پرداخت کند که بسيار بيشتر از ايرانی هاست، معمولا ۱۰ برابر ايرانی ها بايد آن را پرداخت کنند. من ابتدا اين را باور نداشتم ولی هنگامی که به آن برخوردم به اين نتيجه رسيدم که تمام ايرانی ها دارند سر ما کلاه می گذارند .در ژاپن در موارد مشابه برای استفاده از ترن، هتل و.. نرخ های تخفيفی ويژه ای در نظر گرفته شده. به نظر می رسد که سيستم ايرانی برعکس تمام دنيا باشد.
-ايران با اينکه يکی از بزرگترين توليد کننده های خاويار است ولی به نظر می رسد که دولت، فروش خاويار را در داخل ايران ممنوع کرده است تا ارز خارجی بيشتری به دست بياورد.
- در تهران قوانين ترافيکی ويژه ای اجرا می شود، ماشين ها به داخل شهر از ساعت ۶.۳۰ صبح تا ۵ بعد ازظهر بدون مجوز ويژه، نمی توانند داخل شوند ولی ماشين های عمومی، مانند تاکسی و...مجاز به ورود به داخل شهر می باشند .من شنيدم که اين کار برای جلوگيری از ترافيک زياد در داخل شهر می باشد.ولی جالب اينجاست که اگر کسی ۱۰.۰۰۰ ريال پرداخت کند می تواند به مدت يک روز وارد اين محدوده شود. من در شگفتم که اگر هدف جلوگيری از ترافيک در مرکز شهر است، اين مبلغ چگونه می تواند مانع از اين شود.
-در شهر مشاهده می کنيد که مردم سيگار را نخی می خرند، که برای من خيلی عجيب بود.
ادامه دارد ...




ايران از ديد يك ژاپني 1 


هميشه برام جالب بود که نظر ژاپنی ها رو در مورد ايران و ايرانی بدونم ولی به دليل خصلت خاص ژاپنی ها، نمی شه انتظار داشت که موارد منفی رو هم بگن .به هر حال مطالبی رو که در زير می خونين خاطرات يک معلم ژاپنيه که طی سالهای ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸ در تهران مشغول به تدريس برای بچه های ژاپنی ساکن در تهران بوده .نقطه نظراتی که برام جالب بود، از نوشته های ايشون جدا کردم و نوشتم:

-ايرانی ها بر خلاف ژاپنی ها ،شلوارهای کوتاه نمی پوشن يا کراوات نميزنن چون نمادی از غرب می باشد.
-ايرانی ها اعلب کوکا رو به همراه غذا می نوشن و هنگام صرف کباب، پياز را خام می خورند.
-ايرانی ها چيزهای شيرين را خيلی دوست دارند و موقع نوشيدن چای، آنها ،شکر را داخل چای نميريزند. بلکه قند را در داخل دهانشان گذاشته و سپس چای می نوشند.کيک ها و شيرينی جات ايرانی شيرين تر از ساير نقاط دنياست.برخلاف ژاپن ،کيک و شيرينی را بر اساس وزن می خرن نه به صورت تکه ای.به همين دليل زنهای پير ايرانی به نظر ميرسد که به خاطر مصرف زياد شيرينی چاق شده اند.
-گپ زدن روزانه برای ايرانی ها بسيار جالب است و گاهی اوقات زمان را فراموش می کنند.ظاهرا ايرانی ها از مکالمات روز مره بسيار لذت ميبرند. ايرانی ها از گذراندن وقتشان با خانواده هايشان هم بسيار لذت ميبرند و در تعطيلات به پارک رفته و مدتی طولانی را در آنجا می گذرانند.
-هرچند بيشتر ايرانی ها بسيار مهربان هستند و من را معمولا در اداره پست، فروشگاه ها، موزه و...بسيار کمک کرده اند ولی يک خصوصيت آنها که بسيار مرا ناراحت می کند تلف کردن وقت است.اگر من از يک ايرانی خواهشی کنم که کاری را انجام دهد، آنها معمولا می گويند (انشالله فردا ) و معمولا آن کار را انجام نمی دهند .مورد ديگر اينکه ممکن است با يک ايرانی در برخورد اول آشنا شوم و او از من تقاضای دعوت نامه برای گرفتن ويزای ژاپن بکند، که من از اين بی ملاحظه گی خوشم نمی ياد.
مورد بعدی اين است که هنگام پرداخت پول تاکسی و يا اجناسی که خريده ايم، سعی در کلاه گذاشتن بر سر خارجی می کنند که اين ممکن است به خاطر وضع اقتصادی بد ايرانی ها باشد.
مورد ديگر اين است که ايرانی ها سعی نمی کنند که در صف نوبت را رعايت نمايند و اکثرا سعی می کنند که کار خود را به سرعت انجام دهند، بدون اينکه در مورد ديگران فکر کنند.
ادامه دارد ...



آرشيو

This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Weblog Commenting by HaloScan.com